Hindi nakapagtataka na ang ating bansa ay isa sa pinakasikat at pinakamaganda sa buong mundo .Dahil sa malaparaisong kalikasan, nakilalaang Pilipinas.”kalikasan ang yaman ng sangkatauhan”,iyan ang aking pinaniniwalaan.Ngunit kalikasan ba’y nawasak ng pagkagahaman?
Noong unang panahon pa’y kalikasan na’y naging
sandigan na ng ating mga ninuno.Kalikasa’y nagbigay sa atin ng kaginhawaan.
Maging ang kalikasan ay nagbigay ng yaman,yamang hindi mapapalitan at
matutumbasan ng kahit anong salapi, gaano man ito kalaki.Kung tutuusin kalikasan
na ang bumubuhay sa atin.Ginawa ng Diyos ang Daigdig at itoy tinuring nating
paraiso na siya namang biniyayaan ng isang napakagandang kalikasan.kalikasang
nandiyan upang tumulong sa mga tao.
Maging noong tayo’y bata pa ,kalikasa’y nandiyan na
upang imulat tayo sa realidad at kaalaman.Tayo’y nakipaglaro sa mga hayop na
siya namang biyaya ng may kapal,hangin na siya namang ating nilalanghap,at
maging puno na siya namang nagbigay naman ng pagkain, tirahan at iba pa.
Ngunit ngayo’y pagmasdan natin ang ating kapaligiran.Nasaan ang kalikasan na ating ipinagmamalaki?Ang kalikasan na dati ay singganda ng paraiso, ngayo’y tila ba sa isang iglap ay nawala lahat ang ganda ng ating inang kalikasan.Ang dating kulay asul na dagat ngayo’y naging kulay itim dahil sa mga basura na itinatapon ng mga tao.Ang dating maaliwalas na papawin ngayo’y natatabunan ng itim na usok dala ng mga industriya.Polusyon,polusyon ang aking nakikita. Polusyon sa tubig,polusyon sa lupa, at maging ang hangin ay marumi na rin.Naubos ang ating yamang hayop,oh, anong saklap ng kalagayan ng ating inang kalikasan.
Nangyayari
ang lahat ng ito nang dahil sa mga maimbot na paghahangad ng mga tao ng labis
na kayamanan at kapangyarihan.Pinagnasan nila at winasak ang ganda ng
ating inang kalikasan at ngayo’y
unti-unti nang nauubos ang biyaya ng DAigdig at sa kinabukasa’y, ang tao ay
daranas ng isang kalagimang magiging bangungut na siyang kikitil sa
sangkatauhan.
Ang DAigdig ay isang paraiso.Mananatili
lamang ang kasaganaan nito kung tulong tulong tayong makikibaka sa mga tao
at mag bansang nagbabalatkayong may
hangad ng pag-unlad, ngunit sumisira naman sa ating paraiso.Ang mga walang
pusong pumuputol sa ating mga punong kahoy,ang mga walang awang pumapatay sa
ating mag hayop at mga halaman ay walang karapatang manatili sa ating
paraiso.Itaboy sila sa kawalan.Huwag hayaang maglaho ang ating paraisong
Daigdig.Ipagtanggol at pangalagaan natin ang kanyang kalikasan.
Samahan ninyo ako mga kabataan, tungo sa malaking pagbabago sa ating kalikasan.Habang hindi pa huli ang lahat ay ati’nang simulan ang isang walawakang pagtatanggol sa ating kapaligiran.Dahil kapag kalikasan na ang gumanti, malupit ito at delikado na maari nating ikamatay. Bawat isa sa atin ay may tungkulin na dapat gawin sa ating bayan kahit anong maitutulong mo maliit man o malaki ay maituturing mo ng pinaka magandang nagawa mo sa buong buhay mo. Hindi ako makakalikasan pero isa akong alagad ng ating inang kalikasan..
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento