ANG DAYO SA MAYNILA

         Ang Dayo sa Maynila

               Hindi siya nakakaintindi ng Ingles; bagamat makikita sa kanya ang pagiging profesyonal at lahing kanluranin. Tanging mga simbolo lamang sa lansangan ang  naiintidihan ng kanyang bagohang isipan.Ang mga karatula’y nasusundan niya ang mga kanluraning titik at tunog na maaaring bigkas, nananatili lamang ang mga itong simbolo na mas nagpapagulo ng kanyang tulirong isipan niya.
    
       Sa kalsadang ito, pinilit niyang binibigyang kahulugan ang labirint ng mga pangalan sa kanyang pakiwari’y ito ay salitang ,Tsino, Kano, Pinoy at Kastila.
      
    “Nasaan na ako?”  tanong niya sa sarili; ang sariling tanging kumakausap sa kanya sa sariling wika.
    
   Wala siyang alam sa Tagalog o sa anumang diyalektong kanyang naririnig sa lansangan.Mga tunog ng busina ng sasakyan ang tanging kanyang naiintindihan,mga busina na nagmamadali at tunog ng pagkainip dahil sa bagal ng pag-usad ng mga sasakyan. 
     
     Minsa’y may nilapitan siyang kakulay, subalit ang laki ng panlulumo niya nang matuklasan na ang kausap pala’y mula sa kabilang panig ng planeta’t ‘di rin siya naunawaan.
  
“Ano na ang gagawin ko?!  Ano?!”
   
    Maging mga otoridad na kanyang nilapita’y walang nagawa’t ‘di rin naintindihan ang kanyang maluha-luha't desperadong mga daing.
 Nawawalan na siya ng pag-asa.
    
    Nawawala ang lahat ng kanyang ID, pasaporte at anumang puwedeng pagkakilanlan. Wala na ang kanyang bag, pitaka, credit card at pera.  Wala narin ang kanyang cellphone at laptop. Wala na ang lahat nang magising siya sa isang nanlilimahid na motel sa puso ng metro.

ANN DAYO SA MAYNILA

                 Ang Dayo sa Maynila

               Hindi siya nakakaintindi ng Ingles; bagamat makikita sa kanya ang pagiging profesyonal at lahing kanluranin. Tanging mga simbolo lamang sa lansangan ang  naiintidihan ng kanyang bagohang isipan.Ang mga karatula’y nasusundan niya ang mga kanluraning titik at tunog na maaaring bigkas, nananatili lamang ang mga itong simbolo na mas nagpapagulo ng kanyang tulirong isipan niya.
    
       Sa kalsadang ito, pinilit niyang binibigyang kahulugan ang labirint ng mga pangalan sa kanyang pakiwari’y ito ay salitang ,Tsino, Kano, Pinoy at Kastila.
      
    “Nasaan na ako?”  tanong niya sa sarili; ang sariling tanging kumakausap sa kanya sa sariling wika.
    
   Wala siyang alam sa Tagalog o sa anumang diyalektong kanyang naririnig sa lansangan.Mga tunog ng busina ng sasakyan ang tanging kanyang naiintindihan,mga busina na nagmamadali at tunog ng pagkainip dahil sa bagal ng pag-usad ng mga sasakyan. 
     
     Minsa’y may nilapitan siyang kakulay, subalit ang laki ng panlulumo niya nang matuklasan na ang kausap pala’y mula sa kabilang panig ng planeta’t ‘di rin siya naunawaan.
  
“Ano na ang gagawin ko?!  Ano?!”
   
    Maging mga otoridad na kanyang nilapita’y walang nagawa’t ‘di rin naintindihan ang kanyang maluha-luha't desperadong mga daing.
 Nawawalan na siya ng pag-asa.
    
    Nawawala ang lahat ng kanyang ID, pasaporte at anumang puwedeng pagkakilanlan. Wala na ang kanyang bag, pitaka, credit card at pera.  Wala narin ang kanyang cellphone at laptop. Wala na ang lahat nang magising siya sa isang nanlilimahid na motel sa puso ng metro.

               Ang Dayo sa Maynila

               Hindi siya nakakaintindi ng Ingles; bagamat makikita sa kanya ang pagiging profesyonal at lahing kanluranin. Tanging mga simbolo lamang na nasa  lansangan ang  naiintidihan ng kanyang bagohang isipan.Ang mga karatula’y nasusundan niya ang mga kanluraning titik at tunog ng maaaring bigkas, nananatili lamang ang mga itong simbolong mas nagpapagulo sa tulirong isipan niya.
     
    Sa kalsadang ito, pinilit niyang binibigyang kahulugan ang labirint ng mga pangalan na nasa  kanyang pakiwari’y ito ay salitang ,Tsino, Kano, Pinoy at Kastila.
    
     “Nasaan na ako?”  tanong niya sa sarili; ang sariling tanging kumakausap sa kanya sa sariling wika.
      
    Wala siyang alam sa Tagalog o sa anumang diyalektong kanyang naririnig sa lansangan.Mga tunog ng busina ng sasakyan ang tanging kanyang naiintindihan,mga busina na nagmamadali at tunog ng pagkainip dahil sa bagal ng pagusad ng mga sasakyan. 
    
    Minsa’y may nilapitan siyang kakulay, subalit ang laki ng panlulumo niya nang matuklasan na ang kausap pala’y mula sa kabilang panig ng planeta’t ‘di rin siya naunawaan.
  
“Ano na ang gagawin ko?!  Ano?!”
   
    Maging mga otoridad na kanyang nilapita’y walang nagawa’t ‘di rin naintindihan ang kanyang maluha-luha't desperadong mga daing.

  Nawawalan na siya ng pag-asa.
   
 Nawawala ang lahat ng kanyang ID, pasaporte at anumang puwedeng pagkakilanlan. Wala na ang kanyang bag, pitaka, credit card at pera.  Wala narin ang kanyang cellphone at laptop. Wala na ang lahat nang magising siya sa isang nanlilimahid na motel sa puso ng metro.

kalikasan:Paraiso ng Sangkatauhan

                                    ”     

       

“ Kalikasan: PAraiso ng Sangkatauhan”      

          

           

           Hindi nakapagtataka na ang ating  bansa ay isa sa pinakasikat at pinakamaganda sa buong mundo .Dahil sa malaparaisong kalikasan, nakilalaang Pilipinas.”kalikasan ang yaman ng sangkatauhan”,iyan ang aking pinaniniwalaan.Ngunit kalikasan ba’y nawasak ng pagkagahaman?

       

           Noong unang panahon pa’y kalikasan na’y naging sandigan na ng ating mga ninuno.Kalikasa’y nagbigay sa atin ng kaginhawaan. Maging ang kalikasan ay nagbigay ng yaman,yamang hindi mapapalitan at matutumbasan ng kahit anong salapi, gaano man ito kalaki.Kung tutuusin kalikasan na ang bumubuhay sa atin.Ginawa ng Diyos ang Daigdig at itoy tinuring nating paraiso na siya namang biniyayaan ng isang napakagandang kalikasan.kalikasang nandiyan upang tumulong sa mga tao.

          

          Maging noong tayo’y bata pa ,kalikasa’y nandiyan na upang imulat tayo sa realidad at kaalaman.Tayo’y nakipaglaro sa mga hayop na siya namang biyaya ng may kapal,hangin na siya namang ating nilalanghap,at maging puno na siya namang nagbigay naman ng pagkain, tirahan at iba pa.

         

             
              Ngunit ngayo’y pagmasdan natin ang ating kapaligiran.Nasaan ang kalikasan na ating ipinagmamalaki?Ang kalikasan na dati ay singganda ng paraiso, ngayo’y tila ba sa isang iglap ay nawala lahat ang ganda ng ating inang kalikasan.Ang dating kulay asul na dagat ngayo’y naging kulay itim dahil sa mga basura na itinatapon ng mga tao.Ang dating maaliwalas na papawin ngayo’y natatabunan ng itim na usok dala ng mga industriya.Polusyon,polusyon ang  aking nakikita. Polusyon sa tubig,polusyon sa lupa, at maging ang hangin ay marumi na rin.Naubos ang ating yamang hayop,oh, anong saklap ng kalagayan ng ating inang kalikasan.

      

          Nangyayari ang lahat ng ito nang dahil sa mga maimbot na paghahangad ng mga tao ng labis na kayamanan at kapangyarihan.Pinagnasan nila at winasak ang ganda ng ating  inang kalikasan at ngayo’y unti-unti nang nauubos ang biyaya ng DAigdig at sa kinabukasa’y, ang tao ay daranas ng isang kalagimang magiging bangungut na siyang kikitil sa sangkatauhan.

        

           Ang DAigdig ay isang paraiso.Mananatili lamang ang kasaganaan nito kung tulong tulong tayong makikibaka sa mga tao at  mag bansang nagbabalatkayong may hangad ng pag-unlad, ngunit sumisira naman sa ating paraiso.Ang mga walang pusong pumuputol sa ating mga punong kahoy,ang mga walang awang pumapatay sa ating mag hayop at mga halaman ay walang karapatang manatili sa ating paraiso.Itaboy sila sa kawalan.Huwag hayaang maglaho ang ating paraisong Daigdig.Ipagtanggol at pangalagaan natin ang kanyang kalikasan.

                                          

         
  
              Samahan ninyo ako mga kabataan, tungo sa malaking pagbabago  sa ating kalikasan.Habang hindi pa huli ang lahat  ay ati’nang simulan ang isang walawakang pagtatanggol sa ating kapaligiran.Dahil kapag kalikasan na ang gumanti, malupit ito at delikado na maari nating ikamatay. Bawat isa sa atin ay may tungkulin na dapat gawin sa ating bayan kahit anong maitutulong mo maliit man o malaki ay maituturing mo ng pinaka magandang nagawa mo sa buong buhay mo. Hindi ako makakalikasan pero isa akong alagad ng ating inang kalikasan..